Alev...





Alev yakmaz canını insandır yanmana sebep.

Ey insan nedir derdin? Nedir istediğin? Nedir beklediğin? Doyum noktası yok mudur sende? Ya da dur durak?

Alev. Oynaş sen usul usul. Belki içimizi ısıtırsın... Yakmadan usul usul...

Direniş...

Benzetmek

Seriler

Seriler

Serinin iki anlamı yüklenmiş zihinlere..

Bir: Hızlı

İki: Peşi sıra

Seri bir hayat yaşıyoruz… Yetişmeye çalıştığımız bir hayat ki aslında hayata neden yetişmeye çalışıyoruz onu yaşamak yerine? Neden her şey mükemmel olmalı? Mükemmel beden, mükemmel iş, mükemmel sevgili, çocuklar, çevre… Mükemmel ne ki? Ya da kimin mükemmeli? Seçmek zor, yetişmek zor…

Seri bir hayat yaşıyoruz. Oyuncaklarınla uslu uslu oyna, güzelce okumayı zamanında sök, üniversite sınavını ilk girişinde kazan, onaylanan doğru(!) bir evlilik yap, 35 ine gelmeden doğur… Seriye bağlanmış…

Ya hissetmek?

Hissederek yaşa bedenini, sevgini, ilişkini, işini… Hisset ki hissettir … Hissettir zevki, haz almayı, önemsemeyi ve mutluluğu…

Zamana karşı durmak

Zamana karşı durmak, dayanmaya çalışmak…

Değirmenler bu kadar dayanabilmiş, taşlar... Yürekler dayanır mı? Aşk zamana karşı koyabilir mi veya zamanı yanına alabilir mi? Zaman aşkı besler mi yoksa yer mi?

Hangisi daha kötü?

Geride birilerini bırakmak ya da bırakmamak? 

             

Kapı

Aralık bir kapı çağırır seni. Gider bakarsın. İnancın kapısıdır o. İnanmak istersin, tıpkı aralık kapıdan bakmak istediğin gibi. İnanmak istersin çünkü dayanmak, yaslanmak istersin, bırakmak istersin öyle uçsuz bucaksız uzanmak, gitmek, kaybolmak…Çünkü anlayamazsın, beyin denilen o muhteşem mekanizma yetersiz kalmıştır ve yetersizliği kabul etmezsin; doldurursun içini inançla… Yaslanırsın ONA… İnanırsın, hatta bazen inanamazsın ONA ki çok güçlüdür çünkü o…

Kitaplara sarılırsın, çevirirsin ağacın dönüşüme uğramış hallerini usulca ki bu bile iter seni inanmaya. Üstüne sıvalar çekmeye çalıştığın o bomboş hayatından GERÇEK olana alır götürür seni…